Vreugde en lijden sluiten elkaar niet uit

Miroslav Volf: ‘Werkelijke vreugde en het lijden sluiten elkaar niet uit. We worden vandaag de dag bedolven onder een oneindigheid aan onvervulbare verlangens en onhaalbare verantwoordelijkheden. We kunnen maar moeilijk tevreden zijn. Dat zit vreugde echt in de weg. Dat geldt niet voor het lijden.’

In november van afgelopen jaar was Miroslav Volf te gast in de Vrije Universiteit Amsterdam. Na een lezing zei hij bovenstaande geciteerde woorden (https://lazarus.nl/2018/11/miroslav-volf-life-worth-living/). Koren op de molen die al heel lang in mijn hoofd draait.

Onze maatschappij vertelt ons dag aan dag dat ons leven beter moet worden. Het moet een stijgende lijn zijn. Op elk vlak moet er vooruitgang zijn: een betere job, een betere auto, een beter huis, … Het is begrijpelijk dat we zo denken. Wij, de generaties van na de tweede wereldoorlog, leven namelijk in een maatschappij die er ogenschijnlijk steeds op vooruit gaat. Wij hebben geen periodes gekend van diepe miserie, periodes waarin nagenoeg alles afgenomen werd. Zelfs de crisis van 2008 heeft ons nauwelijks achteruit geslagen (de berg spaargeld waar de Belgen op zitten, kreeg toen een klapje, maar sindsdien breken we weer jaarlijks records). Wij moeten er jaar na jaar op vooruit gaan.

Dat denkpatroon is nefast voor ons geestelijk welzijn. De lat ligt enorm hoog. Het werkt verstikkend. We moeten erop vooruit gaan, maar we worden ermee geconfronteerd dat het leven niet per se beter wordt met de dag. Lijden is er simpelweg een onderdeel van. Kijk alleen maar het ouder worden. Elk lichaam takelt af. Dat irriteert ons. Het lijkt niet te kloppen.

Prediker 3 biedt ons een veel juister denkpatroon: ‘Voor alles wat gebeurt is er een uur, een tijd voor alles wat er is onder de hemel. Er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven, een tijd om te planten en een tijd om te rooien.’

Je kan je daarnaast ook de vraag kunnen stellen wat de oorzaak is van de massa burn-outs en depressies. Ik wil ze niet op één hoop gooien, maar ik ben er behoorlijk van overtuigd dat een deel daarvan het gevolg is van het denkpatroon dat alles altijd beter moet. Van de lat die bijzonder hoog ligt. Tevredenheid zou misschien wel een sleutel kunnen zijn voor heel wat van mijn generatiegenoten. De acceptatie dat er een uur is voor alles: een uur om te rusten, een uur om te werken (ik bedoel het beeldend), een uur waarin het goed gaat, een uur waarin het moeilijker gaat, … Dat zal ons meer vreugde brengen dan een nieuw record aan spaargeld!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.