Oudsten/voorgangers: geen manusjes-van-alles

Ik geloof dat oudsten/voorgangers (vanaf hier spreek ik voor het gemak enkel over ‘oudsten’) bezig zouden moeten zijn met het doorgeven van geestelijk leven.

Gebed en onderwijs zijn hun hoofdtaken. Onderwijs is veel breder dan de preek op zondag. Jezus onderwees zijn discipelen door met hen door het land te trekken. Paulus onderwees Timotheüs door hem mee te nemen op zijn reizen. Het zou prachtig zijn als oudsten tijd hadden om jongeren (leiders of geen leiders) mee te nemen: natuurlijke discipelschapstraining!

Dit vereist dat een oudste geen manusje-van-alles meer is en niet overal meer een vinger in de pap heeft. Wij hebben in onze kerken het ‘leiding geven’ van een oudste zo breed gemaakt dat hij van alles op de hoogte moet zijn en (bijna) overal zijn goedkeuring over moet geven. We zijn dat zo gewoon en daarom lijkt het nodig, maar is het ook écht nodig?

Er is wellicht enige huiver bij oudsten die dit lezen: Wat gaat er gebeuren met de gemeente als ik dingen loslaat? Waar komt deze gedachte vandaan? Oudsten hebben verantwoordelijkheid over de gemeente, maar dat betekent niet dat hun manier van aanpak, hun ideeën de standaard zijn. Als een ander in de gemeente iets beslist zonder hun inmenging, dan is dat niet per definitie minder goed. Zonder iemand te beschuldigen, wil ik opmerken dat de lijn tussen ‘verantwoordelijkheid’ en ‘hoogmoed’ in dit geval dun is. Het is mogelijk dat de greep die oudsten op de gemeente hebben, soms voortkomt uit hoogmoed: het idee dat zij het beter doen en het daarom liever niet overlaten aan een ander…

Oudsten of voorgangers hoeven geen manusjes-van-alles te zijn. Tenminste, dat is toch niet het beeld dat het Nieuwe Testament ons geeft.

Advertenties

4 reacties op ‘Oudsten/voorgangers: geen manusjes-van-alles

  1. Amen! We vinden het soms moeilijk om los te laten, om controle over te geven aan God’s Geest. Maar ik denk ook dat het ergens ligt aan de verwachtingen van de mensen wat voortkomt uit een verkeerd beeld van leiderschap. Mensen verwachten dat de leiding alles doet, en dus nemen minder initiatief, en zo moeten de leiders opnieuw ingrijpen… hoe doorbreek je deze vicieuze cirkel?

    Like

    1. Ik spreek niet uit ervaring, maar heb er toch enkele gedachten over.

      – Door betrouwbare mensen aan te stellen (diakenen) die alle niet-oudsten-zaken behartigen en hen ook werkelijk de vrije hand te geven (cfr. Hand.6). Het effect zal misschien zijn dat sommige mensen die nu oudste zijn, diaken worden. Dat is geen ‘degradatie’.

      – Door in de gemeente duidelijkheid te creëren over wat de oudsten doen en niet (meer) doen. Er dus soms gezegd moeten worden: ‘De oudsten doen het niet (meer). Als dit echt belangrijk is, zal het door iemand anders gedaan moeten worden.’ Dat vergt moed, durf. Er zullen misschien ook activiteiten wegvallen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.