Studiebijbel in perspectief

Rond deze tijd komt de “Studiebijbel in perspectief” uit. Na de NBV Studiebijbel van vorig jaar, waar ik behoorlijk kritisch over was, een nieuwe Jongbloed-uitgave. Voor zover ik weet, is er op de “Studiebijbel in perspectief” niet veel aan te merken. Wat ik erover gelezen heb (te vinden op www.bijbelinperspectief.nl), is goed. Een klein citaat:

Uitgangspunt voor de studiebijbel is dat het Oude en het Nieuwe Testament, bij alle verschil, inhoudelijk een geestelijke eenheid vormen. Kennis van het ene bijbelgedeelte kan licht werpen op het verstaan van een ander deel.

Dat is, naar mijn bescheiden mening, een goed en degelijk uitgangspunt. Ik moet toegeven dat ik ook gelukkig ben met enkele medewerkers. Zo zag ik de namen van M.J.Paul en G.Vleugels. Dat stemt mij, naar de inhoud toe, gerust.

Aangezien het boek ongeveer even duur is als de NBV Studiebijbel (iets minder dan 80 euro – duur dus), kan je mijns inziens beter de “Studiebijbel in perspectief” aanschaffen (in België te bestellen via www.zwaan.be).

EmergingChurches.nl

Een half jaar geleden heb ik het bovengenoemd boekje aangeschaft. Niet zozeer omdat ik aangetrokken wordt door de emerging churches… eerder vanuit het oogpunt dat ik vond dat ik er iets meer over moest weten. Het internet gonst van geruchten. Goed, af en toe lees ik daar dus wat in.

In sommige kenmerken van de EC-beweging kan ik me wel vinden: in het “holistisch denken” (wat ik overigens een lelijk woord vind – kan iemand daar eens een mooi alternatief voor bedenken?), in het idee van kerk als gemeenschap (waarbij ik me terdege afvraag hoe dat concreet gemaakt kan worden in onze versnipperde maatschappij, waar de meeste kerkleden dan ook nog eens kilometers van elkaar verwijderd wonen). Dat zijn geen spectaculaire dingen en ik geloof ook niet dat daar een hele beweging voor nodig is.

Hier en daar vallen mij toch dingen aan de emerging beweging op, die me eerder bezorgd maken. Zo is daar de nadruk op orthopraxie i.p.v. orthodoxie. Je moet ze volgens mij naast elkaar hebben staan. Ze moeten hand in hand gaan. Nadruk leggen op orthopraxie en de orthodoxie laten liggen, is een fout.

Het boekje vertelt me dat als de samenkomst, hoe die er dan ook uitzag (een tijdje in de prayer room doorbrengen of wat in het bos rondhossen – vergeef me deze ietwat sarcastische opmerking), niet diep genoeg ging, dat je dan zelf meer moet studeren. Volgens mij is dat gevaarlijk optimistisch. Ik vind het een mooi idee in theorie, maar in de praktijk? Als je een groep hebt van 20 mensen, hoeveel gaan er daar dan op andere dagen zelf studeren? Ik moet toegeven dat ik niet echt geloof in zo’n model. Een tijdje misschien, tot het enthousiasme wat geluwd is, en wat hou je op lange termijn dan over?

Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Vraag en je zult krijgen… (uit: Wirwar)

Jij hebt honger en vraagt om eten. Ik geef je geen vis, maar een hengel.

Jij hebt dorst en smeekt om water. Ik geef je geen drinken, maar een schep voor een put.

Jij hebt hoofdpijn en vraagt om een pijnstiller. Ik geef je geen paracetamol, maar zorg voor de stilte.

Jij hebt verdriet en vraagt naar het waarom. Ik geef je geen ‘omdat’, maar een arm om je heen.

Jij bent eenzaam en vraagt om gezelschap. Ik geef je geen vriend, maar iemand die jou nodig heeft.

Jij snapt veel dingen van de wereld niet. Ik geef je geen antwoorden, maar wijs je jouw plek.

Jij vindt de kerk saai en wilt meer beleving. Ik geef je niet dat gevoel, maar een taak in de gemeente.

Jij vraagt of Ik nog wel besta. Ik geef je geen wonder, maar Ik geef om je.

(Uit: Wirwar, 2003, uitgegeven door Buijten & Schpperheijn)

Ik zie een leger (deel 2)

Eind november schreef ik dat ik begonnen was aan ‘Ik zie een leger’ van Floyd McClung. Ik ben er nog steeds in bezig – daar zijn wel een paar boeken tussen gekomen. Door velen wordt het boek de hemel in geprezen (een aardige opmerking als het gaat over een christelijk boek…). Er zitten inderdaad heel wat interessante gedachten, uitdagingen, diepe doordenkers en opbouwende gedeelten in. Toch ben ik er niet ongelooflijk enthousiast over. Daarover misschien meer als ik hem helemaal uit heb.

Eén van die diepe doordenkers is: ‘Sterven is onze roeping’. We weten natuurlijk dat we moeten sterven aan de zonde, vechten tegen de verleiding, niet toegeven aan zelfzuchtige verlangens (noem het hoe je het noemen wil). Maar dat is niet alles. McClung zegt dat we moeten sterven als levenshouding. Om anderen echt te kunnen dienen, moeten we sterven aan onze opinie (ik moet toegeven dat ik niet weet of ik het daarmee eens ben), ons recht begrepen, gehoord, geliefd te worden, ons recht op een eerlijke behandeling en ga zo maar door. Dat gaat ver, heel ver. Het is heel gemakkelijk om te zeggen dat we anderen willen dienen, maar willen we werkelijk zover gaan dat we sterven aan onszelf op al die opgesomde vlakken. Een diepe doordenker dus…

Inleiding Nieuwe Testament

Na heel wat maanden heb ik (eindelijk), in navolging van de inleiding Oude Testament, ook een inleiding op het Nieuwe Testament klaar. Deze is te vinden onder ‘Bijbelstudies Nieuwe Testament‘ en is opgedeeld in vier hoofdstukken:

- een algemene inleiding

- een hoofdstuk over de evangeliën en Handelingen

- een hoofdstuk over de brieven van Paulus en Hebreeën

- een hoofdstuk algemene brieven en Openbaring.

Alles is, zoals de andere bijbelstudies en preken, vrij te downloaden en te gebruiken.

Geheime gelovigen (Anne van der Bijl)

De ondertitel van het boek ”Wat er gebeurt als moslims Jezus volgen’, is een goeie samenvatting. Anne van der Bijl vertelt in de eerste 280 bladzijden het verhaal van Boetros, Achmed, Moestafa en Hassan. Boetros is christelijk opgevoed en wil de kerken in zijn land versterken. In de loop van het verhaal komt hij in contact met Achmed, Moestafa en Hassan. Moslims die christen worden. Door het werk dat zij beginnen, komen er honderden moslims tot geloof. Maar… de tegenstand is hevig, zo hevig dat ze hun leven op het spel zetten…

In de rest van het boek roept Anne van der Bijl ons op om op een andere manier naar moslims te kijken. Niet als vijanden of als ‘het grote gevaar’, maar als mensen die Christus’ liefde nodig hebben. Dat is de eerste uitdaging. Anne van der Bijl geeft nog drie uitdagingen.

Ga bidden voor een moslimland of een zendeling daar of verdrukte christenen.

Denk na: Hoe staan wij in België tegenover moslims? Staan wij open om hen te vertellen over Jezus/Isa?

Meer informatie en gebedspunten: www.geheimegelovigen.nl

De Koran in het Nederlands en vergelijking Bijbel/Koran: www.bijbelenkoran.nl

The Brick Testament

Onlangs las ik in de krant over de lego-Bijbel, officieel ‘the Brick testament’. Wel grappig. Ik heb een aantal verhalen bekeken op de site, www.thebricktestament.com. De maker van the Brick testament noemt zich ‘reverend’, maar blijkt atheïst te zijn. Zo zegt hij over de Bijbel (ik citeer uit een artikel van Trouw dat nota bene op de Brick testament-site staat http://www.thebricktestament.com/press/trouw_03_02_15.html):

De Bijbel is een boek vol “oorlog, extreem geweld, onversneden racisme en een God die zijn humeur verliest en er een idioot gevoel voor rechtvaardigheid op nahoudt, met een zoon die ongelovigen in het hellevuur werpt ten bewijze van een liefdevolle en genadige Schepper”.

Het is dus wel uitkijken met de manier waarop verhalen uitgebeeld worden…

Ik zie een leger (deel 1)

Na ‘Meer Geest in de gemeenten’ lees ik nu ‘Ik zie een leger’ van Floyd McClung. Ben nog niet zo ver gevorderd, maar loop alweer tegen interessante gedachten aan…

Het grootste obstakel voor een gezonde gemeenschap is niet de    zonde, maar een gebrek aan nederigheid.

Een zinsnede om over na te denken. McClung stelt dat de mensen in een gemeente vooral nederig moeten leren zijn, blijven erkennen dat ze zelf fouten maken en daar genade/vergeving voor nodig hebben. Als ze dat doen, zullen ze ook in staat zijn anderen te vergeven. Christenen die alleen maar kijken naar de fouten van de ander, vormen een groot obstakel voor een gezonde gemeente.

Is dat zo?

Meer Geest in de gemeenten (min of meer recensie)

Ondertussen heb ik het hele boek van Ouweneel ‘Meer Geest in de gemeenten’ uitgelezen. Ook na het hele boek gelezen te hebben, vind ik het een aanrader. Het daagt je uit om na te denken over jezelf en het werk van de Heilige Geest in je.

Laat je God, door de Heilige Geest, toe om in je te werken?

Het boek daagt je ook uit om na te denken over je gemeente. Tussen haakjes, je hoeft geen oudste zijn om (constructief) na te denken over je gemeente. Een vraag die Ouweneel opwerpt is of je gemeente Geestvervuld is.

Laat je God, door de Heilige Geest, toe om in je gemeente te werken?

Toegegeven, ik ben het niet altijd eens met Ouweneel. Elke gelovige kan, in het uitoefenen van zijn bediening, alle gaven (uit 1Kor.12) krijgen. Niet allemaal in dezelfde mate, normaalgezien is er eentje dat er bovenuit steekt. Ik moet toegeven dat ik daar niet zo over denk. Denkwerk in uitvoering…
Het is logisch dat Ouweneel door zijn visie op de geestesgaven en door wat hij schrijft over T.B. Joshua in dit boek (en over meer gebedsgenezers in ‘Geneest de zieken’ – dat boek heb ik een tijdje geleden gelezen) al langer hoe meer geplaatst wordt in de charismatische hoek. Het was aangenaam te zien dat dit behoorlijk overtrokken is. Een voorbeeld daarbij. Ouweneels visie over het geheel van 1Kor.12-14. Alles wat met de gaven te maken heeft, staat rond 1Kor.13, de liefde. Ouweneel betrekt de uitspraken over de liefde in 1Kor.13 op de gaven uit 1Kor.12 – heel interessant. Als de liefde er niet is, hebben je gaven geen zin. Die visie ontbreekt vaak in charismatische kringen. Daar wordt de nadruk gelegd op de gaven, maar wordt de liefde, als basis van die gaven, vaak vergeten.

Kortom, als je geestelijk uitgedaagd wil worden, raad ik je aan ‘Meer Geest in de gemeenten’ en Ouweneel een ernstige kans te geven.

Geestvervulde gemeente

Ik ben ‘Meer Geest in de gemeenten’ van Ouweneel aan het lezen. Interessant boekje, overigens. Niet dat ik het altijd eens ben met Ouweneel, maar hij zet je op z’n minst aan het denken…

Een stukje over Geestvervulde gemeente trof me.

Verstarde traditionele gemeenten zijn, voor zover ze nog érgens op gericht zijn, altijd sterk naar binnen gericht. Een Geestvervulde gemeente is altijd heel sterk naar boven (naar God) en naar buiten (naar ongelovigen) gericht. Om het een beetje versimpeld te zeggen: je kunt een Geestvervulde gemeente in het algemeen vrij gauw herkennen aan de intensiteit van haar aanbidding en de omvang van haar evangelisatiewerk. (OUWENEEL, W.J. Meer Geest in de gemeenten. Medema, Vaassen. 2004, p.72-73)

Goed om je eigen gemeente hiermee in vraag te stellen.