Iedereen heeft ondertussen het verhaal van Amelie van Esbeen gehoord. 93 jaar, moe van het leven, wil euthanasie, krijgt die niet, gaat in hongerstaking, is ondertussen gestopt met de hongerstaking en gaat een officiële aanvraag tot euthanasie indienen.
De meeste mensen die we te horen krijgen op tv of in de krant, zijn pro. Het kan toch niet dat zo iemand als Amelie niet mag sterven. Hier en daar een stem van iemand die toch aandraagt dat men met de moderne middelen in staat moet zijn om iemand weer zin in het leven te geven.
Het einde van het verhaal zal – naar mijn bescheiden inzicht (ik kan mij vergissen!!!) – zijn dat de officiële aanvraag goedgekeurd wordt, wat het hele euthanasie-debat weer zal doen oplaaien. Euthanasie voor kinderen zat er onder de laatste paarse regering aan te komen, maar is door de huidige regering (onder CD&V-impuls) aan de kant geschoven. Het zou me niet verbazen als er weer terug stemmen zullen opgaan.
Eigenlijk is dit een trieste zaak. Ons aardig-varend land (welvarend is misschien een beetje optimistisch) kent een heel hoog zelfmoordcijfer en zoekt naar legale manieren waarop iemand zijn leven mag beëindigen. Vreemd tegenstrijdig…
Eventjes kort door de bocht: Hoe groter de welvaart, hoe sneller mensen dood willen?
