Af en toe duik ik de kerkgeschiedenis in. Dat verrijkt, helpt ons beter te begrijpen wat we geloven en waar hetgeen we geloven vandaan komt. Ik las een interessante passage over Pelagius (ca.360-430; de echte data zijn onbekend) – iets wat ik ooit wel al gelezen zal hebben, maar vergeten was.
Pelagius was een Britse monnik, die kortgezegd leerde dat verlossing door verdienste moest verkregen worden. De mens was, volgens hem, in staat om zichzelf te redden. Augustinus (354-430), een tijdgenoot van Pelagius, ging hier fel tegenin (en terecht).
Maar… en daar wil het eigenlijk over hebben. De reden waarom Pelagius zo sterk nadruk legde op de menselijke verantwoordelijkheid was dat hij had gezien dat de kerk van Rome een heel slappe moraal had. Deze mensen waren, omdat ze toch door God gered werden, lui geworden. Pelagius ging hier heel hard tegenin en legde nadruk op levensheiliging. Op zich niet verkeerd, alleen jammer dat hij zo ver ging om te zeggen dat mensen zichzelf konden redden.
