Onze maatschappij heeft een vrij goed opvangsysteem voor mensen in moeilijkheden. Toch vallen sommige mensen door de mazen van het opvangnet.
Sinds afgelopen november heb ik af en toe contact met zo iemand. Een oude (94 jaar), blinde man… die vooral veel aandacht opeist. Hij heeft kinderen, maar die besteden blijkbaar zo weinig mogelijk aandacht aan hem. Er komt iemand van het OCMW kuisen, maar dat lijkt onbegonnen werk. Er is iemand van Kamiano die af en toe hulp biedt (daar heb ik ook contact mee gehad), maar die kan ook maar weinig voor hem doen.
Ik ben nu twee keer bij hem geweest. Eén keer een namiddagbezoek, met een andere oudste van onze gemeente. En één keer… twee uur geleden… om gauw dekens en kleren af te geven en een minuut later weer buiten te staan. Meer kon ik niet opbrengen. De geur in het huis (en van de man zelf) was bijna onhoudbaar. Toen ik terug thuis kwam, kreeg ik last van een soort smetvrees. Ik heb meer dan een minuut mijn handen gewassen en dan nog meende ik de stank te rieken.
Aan de ene kant wil ik vanuit mijn christen-zijn (want vanuit mijzelf zou ik niks doen) een helpende hand uitsteken, maar aan de andere kant stuit de vuiligheid mij heel hard tegen de borst. Zou Jezus het daar ook moeilijk mee gehad hebben? Ik veronderstel van niet… jammer genoeg.



