We hadden gisteren na de dienst een gesprek over bovenstaande titel.
Paulus was Griek voor de Grieken en Jood voor de Joden. We kunnen daarin zien dat hij zich aanpaste aan zijn publiek. Tegen de Joden sprak hij vanuit het Oude Testament, tegen de Grieken vanuit hun achtergrond (bv. in Athene verwijst hij naar hun ‘onbekende god’). Maar… we zien doorheen het Nieuwe Testament hoe de kern van zijn boodschap blijft. Hij vertelt zowel tegen de Joden als tegen de Grieken dat Jezus gestorven is om God en mens bij elkaar te brengen.
Willen wij de mensen in de straat aanspreken, dan moeten we hun taal spreken. Die taal is postmodern. Maar wat houdt het in om het pure evangelie (de kern van Paulus’ boodschap) aan postmoderne mensen (hedendaagse Grieken en Joden) uit te leggen? Hoe moeten we het evangelie aanbrengen? En… wat voor invloed heeft dat op de vorm van onze kerken? In hoeverre moeten we ons aanpassen? Moeten we ons wel eigenlijk aanpassen?
Onze opdracht blijft: ‘het evangelie verkondigen… tot aan het uiterste der aarde’. Ik denk wel eens dat het uiterste hier in België ligt.
