Enkele weken geleden was ik bezig met de voorbereidingen voor een Bijbelstudie over de Messiaanse psalmen. Psalm 22 mag daar niet in ontbreken. In v.2 schrijft David de bekende woorden die Jezus zo’n 1000 jaar later uitroept aan het kruis… Als wij die woorden lezen en nadenken over Jezus aan het kruis, dan treft ons meestal het lijden dat Jezus moest doormaken, de geestelijke pijn die Hij moest verdragen… verlaten door de Vader.
Maar… lees Psalm 22 eens helemaal door. Je zult zien dat het een psalm is die heel zwaarmoedig en donker begint. Naar het einde van de psalm (vanaf v.23) zien we een groot verschil. Het wordt een lofzang, een uitspreken van hoe machtig God is. Deze psalm eindigt op een prachtige manier.
Als Jezus aan het kruis roept ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten’, dan kijkt Hij verder dan het lijden waar Hij doorheen gaat. Ik geloof dat Jezus wil zeggen: Er is pijn, maar God is er en Hij is groter dan de pijn. Ik geloof trouwens dat dat ook Zijn boodschap was aan de mensen die bij het kruis stonden. De Joden die deze psalm uit hun hoofd kenden (en dat waren er wellicht een redelijk aantal), wisten hoe de psalm eindigden.
Ik geloof dat Jezus ook die boodschap aan ons wil brengen. Ja, er is pijn. Ja, sommige dagen of weken lijken een hel. Maar… God is machtiger. Vers 25 (Herziene Statenvertaling): Want Hij heeft de ellendige in zijn ellende niet veracht en niet verafschuwd; Hij heeft Zijn aangezicht niet voor hem verborgen, maar Hij heeft gehoord, toen hij tot Hem riep.




